Het Haagse Zuiderpark lag er prachtig en wintervol bij. Een zachte laag sneeuw bedekte de paden, de velden en de bruggetjes, terwijl fijne vlokken rustig uit de lucht neerdaalden en het park steeds witter kleurden. De kale bomen droegen kleine mutsjes van sneeuw en langs de vijvers kraakte het ijs zachtjes onder de winterkou.

Het geluid van de stad leek ver weg; alleen het knarsen van voetstappen en het lachen van spelende kinderen brak de stilte. De frisse lucht en het rustige winterlicht gaven het park een bijna magische sfeer, alsof de tijd even langzamer liep en het Zuiderpark voor een moment zijn eigen, stille winterwereld was.